Wiecie jak to jest, kiedy mówisz komuś, że jest okropny w czymś, wyśmiewasz jego wady, próby bycia kimś więcej niż tylko kolejną ofiarą losu, krytykujesz styl ubioru czy fryzurę? Robię to non stop, choć czasem nieświadomie. Ale to mnie nie usprawiedliwia... nikogo!
Ostatnio zdałam sobie sprawę z tego, że życie przemija bardzo szybko. Jeszcze wczoraj byłam małą dziewczynką, która chodziła po domu i śpiewała "wymyślane piosenki"- jak to powtarzali moi rodzice, a dzisiaj jestem już prawie dorosła. To zmusiło mnie do refleksji nad własnym życiem.
Pamiętam, gdy w pierwszej klasie szkoły podstawowej szukałam przyjaciół. Dziewczyny znalazły już swoje *BFF a chłopcy pozakładali grupki, w których później grali w kapsle, ja nie pasowałam nigdzie... Podeszłam do dwóch dziewczyn i zapytałam wprost- czy zostaną moimi przyjaciółkami. Jednej było to obojętne natomiast druga nie była pewna. Ostatecznie nie zaprzyjaźniłyśmy się.
Od tego czasu każdy zmieniał najbliższych znajomych niezliczoną ilość razy.
Potem gimnazjum: nowe twarze, większe dramaty, pierwsze miłości... Jeszcze rok temu pamiętałam przykre wydarzenia z tym związane. Teraz są nijakie.
Jak wspominałam, czas szybko leci... Trzy lata minęły, zmieniły mnie, ale tak naprawdę dopiero pierwsza klasa technikum odmieniła mnie najbardziej. Choć dalej cierpię z podobnych powodów jestem dojrzalsza i silniejsza.
Jasne, czasem życie bywa okrutne, ale sami to powodujemy. Przecież nie musiałam nazywać koleżankę "brzydkim nieudacznikiem" . Zdenerwowała mnie, ale kiedyś będę jej potrzebować i nawet jeśli o tym nie wie, to jak spojrzę jej w oczy, po tym co powiedziałam za jej plecami?
Karma... Jedni wierzą, drudzy nie. Ja w te wakacje przekonałam się na własnej skórze, że wszystko do nas wraca. Wykorzystałam kogoś by podnieś swoją pewność siebie a nie musiała długo czekać by ktoś inny tak samo potraktował mnie. Bolało jak cholera... Chociaż, myśl, że ja zrobiła to samo, bardziej.
Nauka na własnych błędach u mnie sprawdza się najskuteczniej.
Czasem, gdy mam zły humor wyładowuję to na innych życząc pani przechodzącej przez jezdnię by potrącił ją samochód. Chcę wtedy zmieść wszystko i wszystkich z powierzchni Ziemi i dopiero wieczorem dopada mnie chandra- coś ze mną nie tak- myślę. Czyżby to kara za niedobre myśli? Świat oddaje mi to w postacie smutku, wyrzutów sumienia, choć tak naprawdę nic nie zrobiłam.
Czasem myślę, że to moje posługiwanie się sercem jest w tych czasach dziwne i mam wrażenie, że urodziłam się dekadę za późno. Może jednak o to chodziło? Nigdy nie będę wzorem ale niekiedy mogę szepnąć komuś coś, co sprawi, że i on posłuży się tym ważnym narządem. Wy też zróbcie sobie taki rachunek sumienia. Oceńcie siebie nie innych bo to zbyt łatwe, każdy może z łatwością obrazić kogokolwiek. A potraficie przyznać się do własnego błędu?
Thallia
*BFF- skrót od angielskiego wyrażenia Best Friends Forever co oznacza najlepszych przyjaciół na zawsze.
Ostatnio zdałam sobie sprawę z tego, że życie przemija bardzo szybko. Jeszcze wczoraj byłam małą dziewczynką, która chodziła po domu i śpiewała "wymyślane piosenki"- jak to powtarzali moi rodzice, a dzisiaj jestem już prawie dorosła. To zmusiło mnie do refleksji nad własnym życiem.
Pamiętam, gdy w pierwszej klasie szkoły podstawowej szukałam przyjaciół. Dziewczyny znalazły już swoje *BFF a chłopcy pozakładali grupki, w których później grali w kapsle, ja nie pasowałam nigdzie... Podeszłam do dwóch dziewczyn i zapytałam wprost- czy zostaną moimi przyjaciółkami. Jednej było to obojętne natomiast druga nie była pewna. Ostatecznie nie zaprzyjaźniłyśmy się.
Od tego czasu każdy zmieniał najbliższych znajomych niezliczoną ilość razy.
Potem gimnazjum: nowe twarze, większe dramaty, pierwsze miłości... Jeszcze rok temu pamiętałam przykre wydarzenia z tym związane. Teraz są nijakie.
Jak wspominałam, czas szybko leci... Trzy lata minęły, zmieniły mnie, ale tak naprawdę dopiero pierwsza klasa technikum odmieniła mnie najbardziej. Choć dalej cierpię z podobnych powodów jestem dojrzalsza i silniejsza.
Jasne, czasem życie bywa okrutne, ale sami to powodujemy. Przecież nie musiałam nazywać koleżankę "brzydkim nieudacznikiem" . Zdenerwowała mnie, ale kiedyś będę jej potrzebować i nawet jeśli o tym nie wie, to jak spojrzę jej w oczy, po tym co powiedziałam za jej plecami?
Karma... Jedni wierzą, drudzy nie. Ja w te wakacje przekonałam się na własnej skórze, że wszystko do nas wraca. Wykorzystałam kogoś by podnieś swoją pewność siebie a nie musiała długo czekać by ktoś inny tak samo potraktował mnie. Bolało jak cholera... Chociaż, myśl, że ja zrobiła to samo, bardziej.
Nauka na własnych błędach u mnie sprawdza się najskuteczniej.
Czasem, gdy mam zły humor wyładowuję to na innych życząc pani przechodzącej przez jezdnię by potrącił ją samochód. Chcę wtedy zmieść wszystko i wszystkich z powierzchni Ziemi i dopiero wieczorem dopada mnie chandra- coś ze mną nie tak- myślę. Czyżby to kara za niedobre myśli? Świat oddaje mi to w postacie smutku, wyrzutów sumienia, choć tak naprawdę nic nie zrobiłam.
Czasem myślę, że to moje posługiwanie się sercem jest w tych czasach dziwne i mam wrażenie, że urodziłam się dekadę za późno. Może jednak o to chodziło? Nigdy nie będę wzorem ale niekiedy mogę szepnąć komuś coś, co sprawi, że i on posłuży się tym ważnym narządem. Wy też zróbcie sobie taki rachunek sumienia. Oceńcie siebie nie innych bo to zbyt łatwe, każdy może z łatwością obrazić kogokolwiek. A potraficie przyznać się do własnego błędu?
Thallia
*BFF- skrót od angielskiego wyrażenia Best Friends Forever co oznacza najlepszych przyjaciół na zawsze.
Każda sytuacja nas czegoś uczy, albo stajemy się silniejsi albo wręcz przeciwnie, co wpływa na nasz charakter i zachowanie w stosunku do innych. Każdy z nas doświadcza wiele, co powoduje że kształtuje się nasz charakter. Pozdrawiam Cię gorąco
OdpowiedzUsuńPs. Pisz jak najwięcej wbrew wszystkim :)